Vandaag ging ik voor de eerste keer naar de dagbehandeling in de kliniek ik moest daar om half 10 zijn. Ik kwam daar aan als eerste mocht ik me spulletjes voor vandaag in een kamertje zetten wat nu elke donderdag mijn kamertje wordt. Ik heb als eerste therapie gehad eerst me omtrek moeten raden met een meetlint ik zat er flink naast , daarna met een bal tegen de muur gooien. De therapeut zag al meteen dat ik heel moeilijk en langzaam liep ik kan haast niet op mijn benen staan maar ik weiger om in een rolstoel te zitten dan wordt ik dik met lopen val ik af. Toen begon de ellende we moesten eten ik bleef maar weigeren ik wou niks eten ik ging schreeuwen ik werd kwaad je moet mij niet dwingen te eten ik doe het toch niet. Ze brachten me naar de separeer ( een klein kamertje waar je op een stoel wordt vastgebonden met riemen waar je verplicht sondevoeding toegediend krijg ) vreselijk is dat ik heb er 2 a 3uur op gezeten. nog een gesprek met de arts en pyscholoog gehad was het eindelijk 5 uur en mocht ik naar huis. Thuis was me zusje Hanna ( 16 jaar ) aan het dansen op het liedje ai se te pego raar kind is het maar wel heel lief ze is boos op zichzelf omdat ze denkt dat het haar schuld is dat het weer slechter gaat met mij. Ik voel me helaas nog steeds flink beroerd de kuur slaat nog niet aan.
Hopen op snel wat beter bericht gelukkig lieve vrienden die me steunen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten