17 maart 2012

mijn laatste blog was vorige week donderdag tijd weer voor een nieuwe.
een week waar veel in is gebeurd, een week geleden naar Droomvlucht geweest, erg leuk wel gedacht aan florien maar ook aan een andere kanjer Guusje het elfje wat geboren werd heette Guusje. dinsdag sonde gehad in het ziekenhuis tegen half 5 vertrokken aan een lange rit naar Sittard voor een dansdemo van een vriendin. een erg leuke avond gehad en wat kunnen die meiden goed dansen, De groep van Joelle ( me vriendin ) deden een pirates dans. http://www.youtube.com/watch?v=YD6jyzxPdyk&feature=channel de groepsgoreografie en een filmpje van de pirates goreografie http://www.youtube.com/watch?v=m180wmdmAjU&feature=related tot slot nog een filmpje van de slot dans http://www.youtube.com/watch?v=SUErt0oo0Gs&feature=channel voor de gene die het leuk vinden om te zien. Ik zelf had erg genoten helaas Joelle zelf niet kunnen zien. Woensdag een hectische dag ben naar de film achtste groepers huilen niet geweest een echte aanrader een kijkje in de wereld van kinderen met kanker. in de avond naar de spoedeisende hulp geweest was tijdens de hond uitlaten uit de rolstoel gevallen erg veel pijn foto's laten maken een breuk in me rug een corset gekregen om een rechte houding te hebben. Donderdag helaas was het weer zover zelfs nu moest ik naar de kliniek heb daar bijna de hele dag op bed gelegen om het uit te houden pijn heel veel pijn. Vrijdag in de ochtend naar een tijdelijke opvang gebracht het gaat niet thuis te veel druk. Ik ben onzeker over de toekomst dat ben ik nog nooit geweest bij mezelf ik weet niet hoe het nu verder moet van binnen opgevreten worden door de eetstoornis.

im dying inside
and noone sees
pretend to be strong
hold back my tears
ashamed that im weak
wanting to be strong
crying out for help
silently, for to long
need to find peace
need to be free
need to smile again
desparate, to be me

Ik ben bezig met een strijd,
van binnen van buiten
komt het wel goed?
zoveel gedachten, zoveel gevoel
Komt alles goed?
die ene vraag,
zo'n kleine vraag,
een vraag met duizenden betekenissen
Voortdurend in je hoofd...
En intussen gaat die strijd maar verder
Je voelt je soms waardeloos en slap
denkt dat niemand om je geeft,

de laatste dagen ben ik zelf erg koppig door alles wat er gebeurd.

hopelijk gaat het snel weer beter.

eerste keer dagbehandeling

Vandaag ging ik voor de eerste keer naar de dagbehandeling in de kliniek ik moest daar om half 10 zijn. Ik kwam daar aan als eerste mocht ik me spulletjes voor vandaag in een kamertje zetten wat nu elke donderdag mijn kamertje wordt. Ik heb als eerste therapie gehad  eerst me omtrek moeten raden met een meetlint ik zat er flink naast , daarna met een bal tegen de muur gooien. De therapeut zag al meteen dat ik heel moeilijk en langzaam liep ik kan haast niet op mijn benen staan maar ik weiger om in een rolstoel te zitten dan wordt ik dik met lopen val ik af. Toen begon de ellende we moesten eten ik bleef maar weigeren ik wou niks eten ik ging schreeuwen ik werd kwaad je moet mij niet dwingen te eten ik doe het toch niet. Ze brachten me naar de separeer ( een klein kamertje waar je op een stoel wordt vastgebonden met riemen waar je verplicht sondevoeding toegediend krijg ) vreselijk is dat ik heb er 2 a 3uur op gezeten. nog een gesprek met de arts en pyscholoog gehad was het eindelijk 5 uur en mocht ik naar huis. Thuis was me zusje Hanna ( 16 jaar ) aan het dansen op het liedje ai se te pego raar kind is het maar wel heel lief ze is boos op zichzelf omdat ze denkt dat het haar schuld is dat het weer slechter gaat met mij. Ik voel me helaas nog steeds flink beroerd de kuur slaat nog niet aan.



Hopen op snel wat beter bericht gelukkig lieve vrienden die me steunen

moeilijke dagen

daar gaan we weer even een blogje schrijven het gaat op dit moment niet lekker. Flink de griep te pakken vanmorgen weer een kuurtje antibotica gekregen. Gister middag moest ik naar de kliniek wat ik helemaal niet leuk vond. daar van 08.30 tot 15.30 gezeten , wegen , praten allemaal niet leuk, er is dus helaas uitgekomen dat ik in april weer wordt opgenomen in de kliniek tot die tijd op maandag of dinsdag wekelijks in het ziekenhuis sondevoeding en op donderdag een dagje naar de dagbehandeling in de kliniek. niet leuk maar goed het is niet anders. Komende  weken gelukkig ook leuke dingen op de planning maar wel dingen waarmee ik me zusje mis. zaterdag naar de musical Droomvlucht jammer genoeg zonder me zusje, dinsdag naar een Dans demo van een vriendin in Sittard dus een eind rijden. 31 maart kanjer jarig, 1 april naar soldaat van oranje met een backstage tour en 9 april naar de aller laatste voorstelling van de musical droomvlucht erg leuke dingen op de planning tussen de vervelende momenten door. morgen vroeg dus vertrekken naar de kliniek , zal wat worden ik voel me beroerd en ik slaap slecht


morgen weer een nieuwe blog over hoe de dag verliep

Een zware nacht

Zondagavond 4 maart ging het niet zo lekker kanjer klaagde dat ze veel pijn had maar ik kon niet helpen. het is weer zo ver ik ben weer ziek paar keer flauwgevallen slechte nacht gehad met overgeven terwijl ik niks had gegeten. om 5 uur viel ik dan eindelijk inslaap om half 8 werd ik weer wakker. nog niet beter geworden dat wordt een dagje bankhangen, Al paar dagen in de greep van een blog over een Jongen met Leukemie die snel komt te overlijden http://kevin-held.blogspot.com/  wat is de wereld toch oneerlijk de wereld van kinderen met kanker.. Gisteren een gesprek gehad met een jongen hij beweerde dat als je kanker hebt je vecht en dat je niet vecht als je Anorexia heb. waarop ik zei dat kanker en anorexia allebij slopend zijn bij alle twee vecht je welliswaar op een andere manier maar je vecht aan bijde ziektes gaan er mensen dood ik weet er alles van ik heb het zelf onder ogen gezien. kanker is slopend zelf er tegen gevochten toen ik een jaar of 1 was , me vader is aan kanker overleden, me zusje en me nichtje vecht. maar Anorexia is ook slopend in de tijd dat ik in de kliniek zat vaak groeps genootjes meegemaakt die het gevecht tegen Ana niet wonnen ik zelf heb ook de dood in eigen ogen gezien het is slopend je moet er tegen vechten. Net voordat ik aan deze blog begon heb ik de blog van Lowie van Gorp gelezen die ik al vanaf het begin volgt zijn Dochter Guusje is op 30 oktober 2011 naar een betere wereld gevlogen hard gevochten respect voor Lowie en zijn gezin. http://guusje-lowie.blogspot.com/. als ik naar de kanjerketting van me zusje Florien kijk denk ik hoe kan dit een meisje van twee jaar in een week tijd een ketting van bijna een meter lang met aan het einde een hartje wat onwerkelijk mijn lieve kleine zusje mijn lieve Florien waarom is de vraag maar op die vraag krijg ik geen antwoord ik mis je elke dag een stukje meer. mijn mooie lieve kleine engeltje die bij al die andere kanjers is maar ook bij michael en papa. Morgen stap ik weer de kliniek binnen dit keer zonder papa , papa zal er nooit meer bij zijn als ik daar binnen stap. hoe zal papa het vinden dat ik weer een gesprek heb in de kliniek hoe zal papa het vinden dat het weer slecht gaat? papa gaf me altijd steun in die vreselijke tijd in de kliniek. dat kan nu niet meer papa is er niet meer door die verschrikkelijke ziekte ik mis je zo erg ik mis je papa ik mis je ;'(

het leven is hard

Ana

Ik wil in deze blog even wat duidelijk maken over een ziekte waar ik maar ook vele andere meiden/vrouwen voor vechten Anorexia. Heel veel mensen denken dat het tussen je oren zit dat je vind dat je te dik bent ik spreek uit ervaring dat is niet zo. Ik ben vroeger erg gepest ik werd als dikzak uitgemaakt , in de zandbak met me gezicht gegooit en geslagen soms wel in elkaar geslapen thuis dat vrolijke meisje spelen gaat dat niet ik begon na loop van de jaren te geloven dat ik dik was ik keek als 11 jarig meisje op tegen iedereen die mooi slank was ik wou ook zo zijn. Ik begon met afvallen me ouders hadden steeds niks door tot dat ik op een dag niet wakker werd me ouders zijn meteen met me naar het ziekenhuis gegaan waar ik uiteindelijk op de Intensive Care terecht kwam mijn leven hing aan een zijde draadje. na 5 weken in het ziekenhuis gelegen te hebben met sondevoeding ben ik met spoed naar een kliniek gebracht waar ze me opnamen ik was inmiddels 12 jaar oud. ik mocht als het goed ging in de weekeinden en vakanties naar huis. in de kliniek meerdere keren de dood in ogen gezien maar ze zette alles op alles om me aan te laten komen van dwingen om je brood op te eten tot sondevoeding op de separeer dat was zacht gezegt een HEL. Er waren veel jaren voorbij gegaan ik was inmiddels 17 jaar ik was op me streef ik kwam als 12 jarig meisje binnen met een gewicht van 23,6 kilo levensgevaarlijk ik mocht er op 17 jarige leeftijd uit met een gewicht van 45,5 kilo ik was blij ik kreeg allemaal cadeautjes van groepsgenootjes had met me behandelend arts afgesproken dat ik 2 keer per jaar daarheen kwam om een gesprek met de Pycholoog te hebben dat ging elke keer goed. van anorexia genees je nooit  je blijft het altijd in je hebben. helaas ben ik nu weer op een punt door alle emoties het afgelopen jaar dat ik dinsdag een gesprek heb in de kliniek ik val af ik ben dik veel te dik.

Ik kan er niet meer tegen
De koude handen op m'n huid
Het elke dag weer wegen
De dikheid die weerspiegeld in de ruit

Het liefst zou ik weg willen vliegen
het verlangen naar eten het walgen ervan
het kotsen, het beven, het eten,
dingen die ik het beste kan.

ik ben het niet waard om te leven
waarom laten ze me niet gaan
ik wil niet zo meer leven
ik wil niet langer meer bestaan

Elk hapje, korreltje, likje is teveel
afvallen is het enigste wat ik wil
Stemmen malen door me hooft
Je bent te lelijk, te vet, te dik..
wie kan ooit nog van mij houden
van de niet bestaande "ik

3 maart 2012

weer een lange nacht achter de rug om half 5 vannacht in slaap gevallen veel verdriet lag alleen maar de hele nacht te huilen hoor je ineens gegil ik schrok me dood wou nichtje extra pijn medicatie wat een kanjer is het. vannacht veel aan papa , michael en florien gedacht raar om te bedenken een gezin 10 personen daarvan 8 kinderen. vader is er niet meer , 2 kinderen zijn er niet meer 2 daarvan door een verschrikkelijke ziekte. nog maar met 7 personen over. ik wil graag met jullie een berichtje delen wat ik voor me vader schreef met zijn laatste woorden wat hij tegen mij zei. 

lieve papa op 20 december 2010 we waren met heel het gezin in het ziekenhuis we kregen het bericht dat je ernstig ziek was onze wereld storte in maar we bleven hoop houden je zei ik wordt beter. veel meegemaakt al die tijden in het ziekenhuis chemo's, operaties. op 11 augustus 2011 we waren allemaal in het ziekenhuis het ging niet goed je had veel pijn ik gaf je een kus je zei mijn grote meid wees sterk zorg voor jezelf je bent een kanjer we namen afscheid. Je deed je ogen dicht je blies een laatste adem uit toen was je weg voor altijd. je heb zo hard gevochten papa je wou niet gaan je uitvaart was heel mooi ik zal die dag nooit meer vergeten. vandaag moeten we al een half jaar zonder je we hebben het een plekje kunnen geven maar het verdriet blijft altijd het missen van jou aanwezigheid het is moeilijk. een halfjaar zonder je lieve papa ik wil je zeggen dat ik altijd van je hou en je altijd in mijn hart woont.

ik hou van je papa
ik mis je

 

ik typ dit ik huil weer het is onwerkelijk zoveel dierbare mensen verliezen in een jaar tijd. me vader heeft me altijd gesteund toen ik vanaf me 12e tot me 17e jaar in een kliniek zat ik was bijna nooit thuis maar ik belde elke dag met hem elke dag vroeg hij hoe het ging, elke dag zei hij tegen me meisje kom er snel uit we willen je weer thuis hebben we missen je . sinds me vader er niet meer is wil ik weer niet meer eten ik ben dik ik mag niet eten dan wordt ik nog dikker ik moet afvallen. het is alleen maar erger geworden toen ook michael overleed niet aan kanker zoals papa maar het maakt het niet minder erg. Florien was ook al een tijd ziek de arts zei steeds het is een griepje die uit de hand is gelopen. tot de dag dat dan toch de diagnose kwam je had een Hersenstamtumor helaas na een week van de Diagnose ben je naar het land van beterzijn gevlogen. ik ben kapot ik weet niet wat ik met mezelf aan moet zoveel dierbare mensen verliezen helemaal van papa en florien ben ik kapot met florien speelde ik altijd ik mis het ik mis alle mooie tijden :(

 

Ik wil graag ook met jullie een zelfgemaakt gedichtje voor me nichtje delen:

 

 

tranen,
tranen van verdriet,
maar niemand,
niemand die het ziet,
zo veel mensen,
gaan er aan dood,
nog één ding te wensen,
in hen nood,

tranen,
tranen van pijn,
waarom kan jij hier nog zijn?
je wilt het niet,
nu niet meer,
zoveel verdriet,
het doet zo'n zeer

ballonnen gingen de lucht in bij de uitvaart van me lieve zusje Florien

 

ik mis je

het is 2 maart 2012 ik zit achter me laptop met rood betraande ogen ik krijg veel steun van onbekende dat doet me goed. iedereen vind dat ik een kanjer ben ik vecht tegen me tranen ik vecht tegen het verdriet het lukt alleen niet. ik weet niet hoe ik zo verder moet het is moeilijk niemand die het begrijpt. kleine woorden zoals sterkte zijn zo belangrijk voor mij op dit moment ik kan het niet geloven dat je er niet meer bent lieve florien. in een halfjaar tijd je vader, je broertje en je zusje verliezen twee daarvan hadden die verschrikkelijke ziekte kanker. het is alweer bijna 3 maart nu ik dit typ het is zwaar de tijd vliegt voorbij de uren tikken verder maar voor mij staat de tijd stil. de uitvaart afgelopen dinsdag 28 februari 2012 was heel erg mooi , mooie muziek, mooie toespraken ik sprak ook wat voor me lieve zusje de toespraak van mij eindige met lieve florien ik blijf altijd van je houden ik weet dat je bij me blijft in alles wat ik doe en dat je nu rust heb en weer bij papa en michael ben ik hoop dat hun goed voor je zullen zorgen rust zacht lief zusje van me je grote zus houd van je voor altijd. zo eindigde mijn toespraak voor me kleine engeltje me zusje. ik heb in de loop van de week me haar afgeknipt voor haarwensen een jaar lang laten groeien nu was het lang genoeg . het was bijzonder om te doen en ben blij dat ik het gedaan heb.

zo was me haar voor en na het afknippen voor haarwensen.

even voorstellen

ik ben Melani ik woon in Apeldoorn ik kom uit een gezin met 8 kinderen. ik doe de opleiding verpleegkundige en ben geinstresseerd in make up en musicals. Ik heb deze blog geopend om mensen op de hoogte te houden van alles rondom mij en mijn ervaring richting run for kika in New York. Mijn Jongere broertje had een nier aandoening en is helaas op 1 januari 2012 overleden. mijn vader heeft de strijd verloren aan botkanker en mijn zusje is vorige week 23 februari 2012 overleden aan de gevolgen van een hersenstamtumor. ik zorg ook dagelijks voor me nichtje die ook aan een zeer aggresieve soort van kanker lijd.  Mijn idee om een blog te maken heb ik al lang maar is voral gekomen door Lowie van Gorp die een blog bij hield over zijn dochter Guusje die helaas is overleden. Ik blog vooral over me emoties om ze even van me af te schrijven , ik plaats gedichten en hou mijn ontwikkelingen bij .

veel plezier met lezen