Ana

Ik wil in deze blog even wat duidelijk maken over een ziekte waar ik maar ook vele andere meiden/vrouwen voor vechten Anorexia. Heel veel mensen denken dat het tussen je oren zit dat je vind dat je te dik bent ik spreek uit ervaring dat is niet zo. Ik ben vroeger erg gepest ik werd als dikzak uitgemaakt , in de zandbak met me gezicht gegooit en geslagen soms wel in elkaar geslapen thuis dat vrolijke meisje spelen gaat dat niet ik begon na loop van de jaren te geloven dat ik dik was ik keek als 11 jarig meisje op tegen iedereen die mooi slank was ik wou ook zo zijn. Ik begon met afvallen me ouders hadden steeds niks door tot dat ik op een dag niet wakker werd me ouders zijn meteen met me naar het ziekenhuis gegaan waar ik uiteindelijk op de Intensive Care terecht kwam mijn leven hing aan een zijde draadje. na 5 weken in het ziekenhuis gelegen te hebben met sondevoeding ben ik met spoed naar een kliniek gebracht waar ze me opnamen ik was inmiddels 12 jaar oud. ik mocht als het goed ging in de weekeinden en vakanties naar huis. in de kliniek meerdere keren de dood in ogen gezien maar ze zette alles op alles om me aan te laten komen van dwingen om je brood op te eten tot sondevoeding op de separeer dat was zacht gezegt een HEL. Er waren veel jaren voorbij gegaan ik was inmiddels 17 jaar ik was op me streef ik kwam als 12 jarig meisje binnen met een gewicht van 23,6 kilo levensgevaarlijk ik mocht er op 17 jarige leeftijd uit met een gewicht van 45,5 kilo ik was blij ik kreeg allemaal cadeautjes van groepsgenootjes had met me behandelend arts afgesproken dat ik 2 keer per jaar daarheen kwam om een gesprek met de Pycholoog te hebben dat ging elke keer goed. van anorexia genees je nooit  je blijft het altijd in je hebben. helaas ben ik nu weer op een punt door alle emoties het afgelopen jaar dat ik dinsdag een gesprek heb in de kliniek ik val af ik ben dik veel te dik.

Ik kan er niet meer tegen
De koude handen op m'n huid
Het elke dag weer wegen
De dikheid die weerspiegeld in de ruit

Het liefst zou ik weg willen vliegen
het verlangen naar eten het walgen ervan
het kotsen, het beven, het eten,
dingen die ik het beste kan.

ik ben het niet waard om te leven
waarom laten ze me niet gaan
ik wil niet zo meer leven
ik wil niet langer meer bestaan

Elk hapje, korreltje, likje is teveel
afvallen is het enigste wat ik wil
Stemmen malen door me hooft
Je bent te lelijk, te vet, te dik..
wie kan ooit nog van mij houden
van de niet bestaande "ik